مرحوم سلطانمراد گلستانی

شاعر و ادیب سبزواری مرحوم سلطانمراد گلستانی در اول فروردین ۱۲۷۸ در روستای بجدن خواشد از توابع بخش روداب سبزوار به دنیا آمد. گلستانی پس از  ۱۰۴ سال عمر، در دوم تیرماه ۱۳۸۲ در تهران درگذشت و طبق وصیتش در زادگاهش به خاک سپرده شد. ایشان با مرحوم حمید سبزواری مکاتباتی داشته است. متن زیر نمونه ای از آنهاست که تاکنون منتشر نشده است، در اختیار خوانندگان محترم می گذارم. این شعر ها ی گلستانی تاحدی شرایط آن روز گار را نیز منعکس می کند:

آقای “حسین ممتحنی” که متخلص است به “حمید سبزواری”، درسال ۱۳۴۹ شمسی در عید غدیر، ازبانک بازرگانی سبزوار،  اشعاری به نام غدیریه برای من فرستاده بود. ابیات زیر را برای او و تشویق او در این راه گفته و از محل سکونتم، دهکده بجدن خواشد کوه میش سبزوار، برایش به سبزوار فرستادم.

حمیدا ، عاقبت محمود گردی                  در این سودای دین، با سود گردی

به بیهق تازه کردی عهد پیشش                 که دارالمومنین بوده است کیشش

دراین عید غدیر ای نیک آیین                      سرودی شعرهای نغز و شیرین

متاع شعر آوردی  به  بازار                        علی را یافتی نیکو خریدار

سخن دُرّی است نایاب ای عزیزم               خریدارش چه کمیاب ای عزیزم

سخن گرگفت باید معنوی گفت                 نه بر ظاهر پرست دنیوی گفت

چنین کالا که پاک از شک و ریب است         فروشی گر به دنیا، عیب عیب است

سزاوار است، این کالای امجد                    برای اهل بیتِ پاک احمد

حمیدا ، احمدت باشد نگهدار                    به دنیا و به عقبی، ای نکوکار

 گلستانی، متاع  روستایی                   به شهر آورده این هم یک نوایی

پس از چند روز باز آقای ممتحنی (حمید) نامه ای نوشته بود و شکایاتی از اوضاع زمان کرده بود. مورد تعقیب بعضی از مردمان سفله و بی اطلاع از وضع زمان قرار گرفته بود که قصد مسافرت از سبزوار را داشت. من در جواب نامه ی ایشان، ابیات زیر رابرایش فرستادم و قدری او را به عنوان صبر و بردباری سفارش کردم.

ممتحنی، نامه ات فسرد، روان را                         سوز تو، از دل ببرد تاب و توان را

نغمه زنی تو، قفس شده است نصیبت                  کنج قفس، قسمت است نغمه زنان را

هیچ تو دیدی کلاغ در قفس افتد ؟                         یا که چو بلبل، کشیده رنج زمان را ؟

همدل و همدرد تو بسی است (فراوان)                  گو  چه توان کرد این همه خفقان را

مرد سخنور!  غم تو چاره  ندارد                            بیشتر از این مکاه، قلب جوان را

یا که چو عنقا نمای خویش تو پنهان                      یا که بنه در غلاف ِکام، زبان را

سوختن و ساختن، نصیب من و توست                 رسم، چنین است دور کون و مکان را

ممتحنی، اتحاد، اصل ِترقی است                          عمده ترین اصل می شناس تو آن را

ملت ایران چو کوه ثابت و بر جاست                      تیر حوادث، شکاف کی کند آن را ؟

چاره همین است و نیست چاره ی دیگر                    باید آماده ساخت، نسل جوان را

هست” گلستانی “از درون تو آگاه                             درد ِدل تو فزود ، آه و فغان را